Διαβάζοντας την «κρυστάλλινη σφαίρα» για την Ευρώπη του αύριο

Η εκλογή του νέου προέδρου των ΗΠΑ οδηγεί την παγκόσμια κοινότητα σε απροσδιόριστες αλλαγές στρατηγικών, όσον αφορά τον βαθμό που τελικά θα κατασταλάξουν. Σε πρόσφατη ομιλία του, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε ότι θα μειωθεί δραματικά η δύναμη των Αμερικανικών στρατευμάτων που σταθμεύουν στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο και θα πρέπει η Ευρωπαϊκή Ένωση να αναλάβει από μόνη της το σχεδιασμό αλλά και το κόστος της άμυνάς της. Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει ότι τώρα τελειώνει οριστικά η περίοδος του Ψυχρού πολέμου και συνάμα ο στρατηγικός ρόλος των ΗΠΑ στην εξέλιξη της ειρήνης και της ευνομίας στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο.

Αλλά πόσο ενωμένη είναι σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού κάθε μέλος της έχει αναφαίρετο το δικαίωμα της ανεξάρτητης εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής; Η Ευρωπαϊκή Ένωση, στη πράξη, είναι μόνο μια εκχώρηση, της οικονομικής πολιτικής και μόνο κάθε χώρας- μέλους, στους μηχανισμούς των Βρυξελών. Η ιδέα της δημιουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεννήθηκε στα
αποκαΐδια των δύο Παγκοσμίων πολέμων, αφού διαπιστώθηκε ότι οι αιτίες των συγκρούσεων ξεκινούσαν με την οικονομική επιθετικότητα των εύρωστων οικονομικά χωρών εις βάρος των αδύναμων κρίκων, που τελικά γεννούσαν τις στρατιωτικές συγκρούσεις. Επομένως εάν οι οικονομικές πολιτικές των ισχυρών οικονομικά χωρών λειτουργούσαν ως συγκοινωνούντα δοχεία,
υποστηρίζοντας η μία την άλλη, αυτό θα δούλευε αποτρεπτικά για μελλοντικές συγκρούσεις μεταξύ τους. Η σημερινή όμως εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα πλαίσια συνομολόγησης των εθνικών πολιτικών και σε άλλους τομείς, όπως η διπλωματία και η άμυνα, δεν έχει προχωρήσει αλλά ίσως έφτασε η ώρα να ενηλικιωθεί.

Το αφήγημα των κοινωνιών χωρίς σύνορα της Μαρξιστικής σκέψης υιοθετήθηκε από τους θιασώτες της παγκοσμιοποίησης με την υπόσχεση της ελεύθερης διακίνησης πολιτών και αγαθών που έτσι θα ήταν και φθηνότερα λόγω της έλλειψης δασμών και γραφειοκρατίας. Αυτό όμως που τελικά βιώνουμε σήμερα είναι ότι παρ’ όλες τις υποσχέσεις, το κόστος τροφίμων και αγαθών αυξήθηκε υπέρμετρα και ως επακόλουθο μειώθηκε η αγοραστική δύναμη των πολιτών, ιδιαίτερα αυτών που ανήκουν στις ευαίσθητες κοινωνικές τάξεις. Αντίθετα, τα κέρδη των επενδυτικών κολοσσών αυξήθηκαν σε τέτοιο βαθμό που μπορούν και ελέγχουν κυβερνήσεις μέσω απειλών χρέους, εξαγοράζουν πολιτικές με τις οικονομικές δυνατότητες που διαθέτουν και υπάρχουν υποψίες ότι συμβάλουν στην έκρηξη πολεμικών συγκρούσεων για να αποκομίσουν κέρδη.

Την πλειονότητα όμως των απελπισμένων αυτών ανθρώπων, η όποια αρχή παγκοσμιοποίησης, οδήγησε σε εξαθλίωση και εκμετάλλευση πράγμα που το βλέπουμε ακόμα και στη χώρα μας στο είδος της εργασίας που τους ανατίθεται και μάλιστα με όρους στα όρια της δουλείας. Συνάμα, αυτή η διάχυτη χωρίς περιορισμούς προσφορά εργατικού δυναμικού βοηθά να κρατούνται σταθερά χαμηλά οι αμοιβές της εργατικής τάξης και να μειώνεται δραστικά η ισχύς των εργατικών συνδικαλιστικών ενώσεων.

Μέσα σε αυτές λοιπόν τις ανατρεπτικές και ανεξέλεγκτες καταστάσεις γεννήθηκε το κίνημα του πατριωτισμού, σε αντιδιαστολή με εκείνο του Εθνικισμού, όπου οι κοινωνίες των πολιτών οφείλουν να έχουν λόγο στην κατάστρωση των οικονομικών σχεδιασμών μιας χώρας με άξονα τη βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου, την ενίσχυση των υποβαθμισμένων, λόγω απροσδιόριστης λιτότητας, κοινωνικών παροχών, τη διασφάλιση του αύριο των νεότερων γενιών και την αποτροπή εισόδου και παραμονής στη χώρα εγκληματικών στοιχείων.

Η Ευρώπη των 29 θα πρέπει επομένως να μετουσιωθεί πλέον σε Ευρώπη των πολιτών των 29 χωρών όπου οι κεντρικοί σχεδιασμοί θα διασφαλίζουν την οικονομική ευημερία και άμυνα στους εξωτερικούς κινδύνους με ισοπολιτεία, ελευθερία στην έκφραση και ανεξαρτησία των πολιτειακών θεσμών. Έφτασε λοιπόν ο καιρός η Ευρώπη να ενωθεί πραγματικά, ιδιαίτερα στη διπλωματία και την εξωτερική πολιτική, για να αποτελεί η Ευρώπη των 450 εκατομμυρίων πολιτών μια υπολογίσιμη δύναμη για να συμβάλει με δυναμισμό στην εξέλιξη του ανθρώπινου γένους και να προστατεύσει το φυσικό μας περιβάλλον. Αν δεν ενωθούμε τότε κάθε μικρή χώρα θα είναι έρμαιο των επιβουλών κάθε ισχυρού οικονομικού παράγοντα ή υπερδύναμης.